Πολιτικές Συγκεντρώσεις
ολοκλήρωση ενότητας: 2007
Πολιτική συγκέντρωση μεγάλου κόμματος Ι&ΙΙ
Ελλάς, 10 και 13 Σεπτεμβρίου 2007.
Στην κεντρική πλατεία μαζεύεται κόσμος. Πάλι, όπως τόσες φορές στο παρελθόν. Πράσινοι τη Δευτέρα, γαλάζιοι την Πέμπτη, γεμάτοι αυτοπεποίθηση. Αυτοί και όχι οι άλλοι θα πάνε τον τόπο μπροστά…
Από μακριά, δεν φαίνονται διαφορετικοί, δεν έχουν άλλο μέγεθος ή υφή, δεν προέρχονται από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, ούτε εκπροσωπούν αντίθετα ήθη. Οι άνθρωποι αυτοί, το γαλάζιο και πράσινο πλήθος που επέλεξε να βγει στους δρόμους της χώρας για να ζητωκραυγάσει με τραγούδια και φωνές μόλις δέκα και δεκατρείς μέρες μετά την καταστροφή της Πελοποννήσου,είμαστε όλοι εμείς.
Εμείς, που ζητούμε το καλύτερο για τον τόπο, αρκεί να μην έχει κόστος για εμάς τους ίδιους. Εμείς, που είμαστε έτοιμοι να στηλιτεύσουμε την συμπεριφορά του άλλου, μόνο για να την αντιγράψουμε μόλις δεν μας κοιτά κανείς. Εμείς, που τροφοδοτούμε τη διαφθορά και τη συναλλαγή, την ίδια στιγμή που καυχιόμαστε για τοπεριλάλητο ήθος μας. Δέκα και δεκατρείς μέρες πριν από τις δύο πολιτικές συγκεντρώσεις, η χώρα δεν ήταν ούτε πράσινη, ούτε γαλάζια.
Δέκα και δεκατρείς μέρες πριν τις ζητωκραυγές, τα τραγούδια, τις σημαίες, τους πλανόδους πωλητές, το μαλλί της γριάς και το πασατέμπο, τα μπαλόνια, τα βεγγαλικά και τα χρωματιστά χαρτάκια, η χώρα ήταν μαύρη.
Interim
Ολοκλήρωση ενότητας: 2007
Οι εικόνες αυτές αποτελούν ενδιάμεσες στάσεις σε μια πορεία, στην οποία η διαδρομή είναι σημαντικότερη από τον προορισμό· είναι τραβηγμένες λίγο πριν ή λίγο μετά την επίσημη εκδοχή τους. Έχουν δημιουργηθεί σε μια συνεχή προσπάθεια να κρατήσουν ζωντανό και έντονο το βλέμμα του δημιουργού πάνω στο αντικείμενό του, μακριά από την ευκολία της εμπειρίας και την ανία της επανάληψης. Ελπίδα, προσμονή, αλλά και αγωνία να κατορθώσει να ισορροπήσει κανείς ανάμεσα στην σύλληψη της αύρας της στιγμής και την ερμηνεία της αύρας του χώρου.
Παρατηρώντας το φως και τη σκιά, τους όγκους και τις υφές, τα αντικείμενα που γεμίζουν τον χώρο και τα ανοίγματα που τον διαπερνούν, περιμένεις τη στιγμή που ένας χώρος αποκαλύπτεται πλήρως μπροστά στα μάτια σου, και μπορείς, ίσως, να φτάσεις στο σημείο να ξεπεράσεις το προφανές, εκφράζοντας δειλά τη δική σου πρόταση για αυτό που βρίσκεται εκεί μπροστά σου, εκεί γύρω σου, εκεί έξω.
