Athens Spread
Ολοκλήρωση ενότητας: 2012
Η ενότητα Athens Spread επιχειρεί να απεικονίσει το φαινόμενο της ελληνικής πόλης που συνεχώς αυξάνεται, απλώνοντας τον ιστό της, υπερβαίνοντας φυσικά και τεχνητά όρια και κρύβοντας την κακοπαθημένη κεντρική της περιοχή μέσα σε μια θάλασσα από αέναες επεκτάσεις κατασκευών οπλισμένου σκυροδέματος. Tόσο η φύση όσο και ο άνθρωπος βγαίνουν πληγωμένοι από αυτή τη συνθήκη.
Η καθηγήτρια πολεοδομίας του ΑΠΘ Κ. Καυκούλα σημειώνει:
Όπως έχουν τα πράγματα, οι ελληνικές πόλεις δεν γαλουχούν ανθρώπινες κοινότητες και δεν προστατεύουν ούτε την ιστορική παράδοση, ούτε βέβαια την φύση. Για να επιζήσουν, χρειάζεται να ενηλικιωθούν, αφήνοντας πίσω ως παιδική αρρώστια τον αυτόματο πιλότο της ιδιωτικής κερδοσκοπίας, η οποία τις αποσταθεροποιεί και υπονομεύει τις παραγωγικές τους προοπτικές.
Οι φωτογραφίες εστιάζουν στο πρόσωπο της πρωτεύουσας, αυτής της αρχαίας και σύγχρονης, ταυτόχρονα, μεγαλούπολης, σε μια προσπάθεια να αφηγηθούν την ιστορία της όπως αυτή εξελίσσεται, αποφεύγοντας να ωραιοποιήσουν ή να καλύψουν τις ατέλειές της. Αντιθέτως, παρατηρώντας την από διακριτική απόσταση οι μεγάλου μεγέθους φωτογραφίες της σειράς που δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο της 13ης Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας καταθέτουν τη λεπτομερή καταγραφή της όψης της πόλης όπως αυτή παρουσιάζεται στον προσεκτικό παρατηρητή της: η εξάπλωση της άναρχης οικιστικής ανάπτυξης και τα αποτελέσματά της.
Default Landscapes
Ολοκλήρωση ενότητας: 2012
Εδώ και τρία χρόνια, ο θυμός εναλλάσσεται με τη θλίψη, η ντροπή με τον φόβο, η καταστροφή με το κενό. Τρία χρόνια τώρα, οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από νούμερα και ποσοστά, ακρωνύμια σε ξένες γλώσσες, ασφάλειες και επισφάλειες, βιώσιμες ή μη συνθήκες, συμφωνίες, συμβάσεις κτλ.
O καθένας από μας ακολουθεί, βουβός, την μοναχική πορεία του μπροστά στον δέκτη.
Κι όμως, κάθε μέρα, για μια στιγμή, έστω για μια στιγμή, κάτι διαπερνά τη σκληρή επιφάνεια της πτώσης και μπαίνει πιο μέσα, θερμαίνοντας για λίγο την ημέρα. Κάτι διαφορετικό για τον καθένα: η έγνοια του φίλου, ο καλός λόγος στη δουλειά, η συντροφικότητα κι η τρυφερότητα της επαφής. Οικειότητα από τον ιδιωτικό κόσμο, κουράγιο από τη συλλογικότητα.
Πολύ πριν μάθουμε ότι Default σημαίνει χρεωκοπία, γνωρίζαμε τον όρο ως “επιστροφή στις αρχικές ρυθμίσεις” της συσκευής που είχαμε μπροστά μας. Όταν κάτι έπαυε να λειτουργεί, το μόνο που μπορούσες να κάνεις ήταν να επιστρέψεις στην αρχή. Στην ουσία.
Τα τοπία αυτά είναι τοπία μιας χώρας υπό τη συνεχή αγωνία πτώχευσης, οικονομικής αλλά και ηθικής. Ταυτόχρονα, είναι τοπία επιστροφής στα ουσιώδη. Είναι η μέρα και η νύχτα μου, η πραγματικότητα που ζω και το όνειρο που ελπίζω.
Είναι ο τόπος που έφερα κι εγώ σ’ αυτή την κατάσταση και ο τόπος που πρέπει κι εγώ να ξαναφτιάξω.
Είναι ο τόπος μου. Θα μείνω.
